روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری افطار رطب در رمضان مستحب است

روز ماه رمضان زلف بیفشان که فقیه

بخورد روزه ی خود را به گمانی که شب است

زیر لب وقت نوشتن نقطه نهد

وین عجب نقطه ی خال تو به بالای لب است

یا رب این نقطه ی لب را که به بالا بنهاد

نقطه هر جا غلط افتاده مکیدن ادب است

منعم از عشق کند زاهد و آگه نبود

شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

سودن چهره به خاک سر کویش سبب است